1600 kg'lık dana

LİMUZİN

LİMUZİN
Limuzin, inek yetiştiriciliği esasında etçi sığır ırkları özelliğinden dolayı daha ziyade besiye alınacak dana elde etmek için yapılmaktadır.
Limuzin Sığır Irkı
Limuzin sığır ırkı, anavatanı Fransa’dır. Fransa’da ilk yetiştirilme yeri Limuzin bölgesi olmasından dolayı bu ismi alan limuzin sığır ırkı ilk önce süt ırkı bir hayvan olarak görülmüştür. Ancak daha sonraları et yönü ağır bastığından etçi sığır yetiştiriciliğinde kullanılmıştır.

Limuzin sığır ırkı dünyada etçi damızlık sığır yetiştiriciliğinde ön saflarda bulunan bir sığır ırkıdır.
Limuzin Sığır Irkının Özellikleri
Limuzin sığır ırkı hayvanların renkleri açık kızıl renklidir. Dişi hayvanlar erkeklere göre biraz açık renkli görünümlüdür. Limuzin sığır ırkı hayvanların burun ve göz kenarları açık renkli olup, boynuzsuz sığır ırkı olmasına rağmen bonuzlu olanlarda mevcuttur.

Sakin bir görünüme sahip olan limuzin sığırlar, tam bir sürü ve mera hayvanı olma özelliğini göstermektedir. Limuzin sığır ırkı hayvanların et tutma özelliği olağanüstü olması, etinin yağsız ve ince lifli olmasından dolayı et kalitesi yüksektir.

Kas yapısı mükemmel olmasına karşın kemik yapısı ince ve narindir. Bu durum etteki randımanın yüksek olmasını sağlar. Besi ırkları için önemlidir. Limuzin sığır ırkı hayvanlarda döl verimi yüksektir. Dış koşullara dayanıklı bir hayvan olup adaptasyon sorunu yaşamazlar.
Limuzin Sığır Irkının Verim Özellikleri
Limuzin sığır ırkı hayvanlarda ergin dişi hayvanlarda canlı ağırlık 600-700 kg. erkeklerde ise 900-1000 kg. ortalamasında olmaktadır.

Besiye alınan limuzin ırkı sığırlarda yemden yararlanma oranı yüksektir. Canlı ağırlık artışları ortalama 1000-1300 gün/gr olabilir. Etteki randımanı %65 civarındadır.

Buzağılarda doğum ağırlığı dişilerde 35 kg. erkeklerde 40 kg. ortalamasındadır. Erkek danalar bir yaşına geldiği zaman 530 kg canlı ağırlık ortalamasını yakalamaktadırlar. Bu özellikler besi ırkları içinde olması gereken özelliklerdir.



Limuzin ineklerin günlük süt verimleri 10 litre civarındadır.Limuzin sığır ırkı hayvanlar yukarıda belirtilen özelliklerinden dolayı daha ziyade etçi sığır özelliğinden yararlanılır.

BRANGUS

3/8 Brahman, Brangus breed breeds by breeders in the United States in 1912 , was created from the Angus breed of cattle 5/8 . Angus feature that purpose until the carcass and strong structure here ; Brahman so hard toughness , high reproduction capability and to benefit from improved maternal instinct of many cattle breeds . The color is black or re

 
d . Hornless males and females are 



 

BRANGUS

Brangus ırkı 1912'de Amerika'daki yetiştiriciler tarafından 3/8 Brahman ırkı, 5/8 Angus ırkı sığır'dan oluşturulmuştur. Buradaki amaç Angus kadar karkas özelliği ve güçlü yapısından; Brahman kadar zor şartlara dayanıklılık, yüksek döl verim özelliği ve birçok sığır ırklarından daha gelişmiş annelik içgüdüsünden faydalanmaktır. Rengi siyah veya kırmızıdır. Erkek ve dişileri doğuştan boynuzsuzdur.

bakım beslenme

HEREFORD SIĞIRI

İngiltere’nin güneybatısında bulunan Herefordshire adındaki vadide yetişmeye başlayan ve buradan dünyaya yayılan bir cins sığır olan Hereford zamanla Kanada, Amerika Birleşik Devletleri, Yeni Zellanda ve Almanya gibi ülkelerde de tanınır ve yetiştirilir olmuştur.Genellikle kırmızı yada kahverengi olan Herefordlar sakin ve barışçıl özelliklere sahip olan bir sığır cinsidir.Et kalitesinin üst düzeyde olduğu bu sığır cinsinde süt verimi istenilen ölçülerde değildir.O sebeple genellikle eti için beslenilir.

1. Kırmızı-Kahverengi rengindedir.

2. Mutlaka başı, boynu, alnı, göbek altı, ayak eklemleri ve kuyruk tüyü beyaz olur.

3. Hem boynuzlu (İngiliz tipi) hem boynuzsuz olabilirler.

4. Sakin ve barışçıl yaşarlar.

5. Yıl boyunca açık beside beslenirler.

6. Farklı iklim koşullarına kolay uyum sağlar ve dayanıklık gösterir.

7. Sağlam kemik yapısına sahiptir.

8. Sağlam kas yapılıdır.

9. Sağlam tırnak yapılıdır.

10. Az yağlı eti vardır.

11. Dişileri çok kolay doğum yapar.

12. Annelik içgüdüleri birçok sığır ırkından daha fazla gelişmiştir.

13. Obur yapılarından dolayı çabuk kilo alır.

14. Döl verimi yüksektir.

15. Et kalitesi üst seviyededir.Eti çok yumuşaktır.

 

ŞAROLE

ŞAROLE

Şarole ırkı sığırın anavatanı Fransa’dır. Dünyada eti için yetiştirilen besi sığırı olarak bilinmektedir. Şarole ırkı sığırlar dünyada Charolais sığırı olarak bilinmektedir. Şarole ırkı sığırlarda süt verimi oldukça düşüktür. Etçi bir ırk olan Şarole sığır ırkı ülkemizde damızlık olarak pek yetiştirilmemektedir. Şarole sığır ırkının bütün vücudu kirli beyaz veya koyu krem renklidir. Şarole ırkında hem boynuzlu hem de boynuzsuz olanlar mevcuttur. Şarole sığır her türlü hava şartlarına uygunluğu ile tanınmaktadır. Şarole boğalarda hızlı kilo alma özelliğine sahip bir vücut yapısına sahip olduğu gözlenir. Şarole boğaların kas yapıları gelişmiştir. Besi sığırı olarak etindeki yağ oranı düşüktür. Bu da ette aranan bir özelliktir. Şarole boğanın et kalitesi yüksektir. Şarole inek uzun ömürlüdür. İyi bakım ve besleme ile hayatları boyunca 8-12 yavru alınabilir. Ergin Şarole inek canlı ağırlık olarak ortalama 800 kg. olduğu bilinmektedir. Bazen ekstrem olsa da 1000 kg geçenlerde olmuştur. Şarole ırkı verim olarak etçi olduğundan daha ziyade besi sığır olarak düşünülmektedir. Şarole sığırlarında Şarole boğa günlük 1.100 gr ile 1.500 gr arasında canlı ağırlık artışı sağlanmaktadır. Aynı zamanda 650-700 kg ağırlığında kesilecek seviyede olmaktadırlar. Şarole inek pek sağılmaz. Süt verimi yok denecek kadar azdır. Döl verimi diğer sığır ırklarına göre düşüktür. Etteki randımanı %70’tir. Bu özelliği besi sığırı için elverişli bir durumdur. Şarole ırkı sığırlar daha ziyade besi sığırı olarak yetiştirilecek bir sığır ırkıdır.

 

BONSMARA SIGIRI

1930 yılında Güney Afrika’da ortaya çıkan bu tür Prof. Bonsma tarafından melezleştirme yöntemi kullanılarak yapılmıştır. Profesör öldükten sonra Bonsmara Sığırı adı verilen bu ırk Afrika Sığırı – Shorthorn ve Hereford sığır cinslerinin bir karmasıdır.
Birleşiminde bulunan sığır cinsleri sebebiyle Uysal, süt verimi açısından oldukça iyi ve etçil olma özelliğini de bünyesinde barındıran bir yapıya sahiptir.
Dünya üzerinde özellikle Afrika kıtasında yetiştirilen bu sığır cinsinin nüfusu ise yaklaşık 1,5 Milyon civarlarındadır.
Bonsmara Sığırı sunduğu özellikler dikkate alındığında dünya üzerinde bu özellikleri taşıyan nadir ırktan birisidir

Görünüm Özellikleri:
* Rengi Kızıl kahverengi, açık kahverengi
* Parlak derilidir.
* Hızlı gelişim özelliğindedir.
* Düzgün meme yapılıdır.
* Mükemmel süt özelliği
* Yüksek ve erken döl verim özelliği
* İklim farklılıklarına dayanıklıdır.
* Eti sulu, yumuşak ve çok kalitelidir.
* Başka ırklarla melezlemelerde et özelliğini aktarır.
* Buzağılar ufak yapılı doğduğundan kolay doğum özelliğindedir
Verim Özellikleri:
* Canlı ağırlık: Erkek: 900 kg ; Dişi: 495 kg
* Buzağı doğum ağırlığı: Erkek: 36 kg ; Dişi: 34 kg

SİMENTAL

Simental sığır ırkı görünüm özellikleri

• Renk sarı-beyaz veya kırmızı-beyaz alacadır.
• Mutlaka baş, alın ve kirpik beyaz renktir.
• Erkek ve dişileri boynuzludur.
• İklim şartlarına kolay adapte olur.
• Uzun ömürlüdürler.
• Yüksek döl verimi özelliği
• Annelik içgüdüsü yüksektir.
• Sağlık problemi azdır.
• Birçok özelliklerinden dolayı yetiştiricilerin öncelikli tercihidir.

Simental sığır ırkı verim özellikleri

• Canlı ağırlık: Erkek: 1100 – 1400 kg ; Dişi: 600 – 900 kg
• Cidago yüksekliği: Erkek: 150 – 165 cm ; Dişi: 138 – 150 cm
• Canlı ağırlık artışı: 1350 – 1600 gr/gün          
• Et randımanı: %58
• Süt verimi: 6.500 Lt
• Yağ oranı: %4.2

HOLSTAYN

Kökeni ve yayılma alanı: Alçak arazi sığırlarından olan siyah-beyaz alaca sığır ırkı değişik ülkelerde değişik isimlerle tanınır. Yoğun olarak yetiştirilmesinin yapıldığı ülkelerden Almanya’da Alman-Frizyan, İngilter’de ise British-Frizyan adı kullanılmaktadır. Amerika ve Kanada’da ırkın resmi adı Holştayn-Frizyan olmakla beraber halk dilinde adı holştayndır. Türkiye’de yer yer holştayn ve Hollanda ırkı deyimleri kullanılmaktadır. İsimde birliğin sağlanması için siyah-beyaz alaca isminin kullanılması daha yerinde olur.

 

Bos taurus primigenus’dan kök alan holştayn ırkının anavatanı Hollanda’nın Frizya bölgesidir. Almanya’da bulunan Holştayn eyaleti bu ırka ismini vermiş olmakla beraber siyah-beyaz alaca sığır buraya Frizya’dan gelmiştir. Holştayn ırkının m.ö. 350 senelerinde Frizyada yetiştirildiği tarihi belgelerden anlaşılmaktadır. O yandan bu yana bölgenin özelliği ve bölge halkının uyanıklığı nedeniyle Frizyada yabancı sığır ırkı sokulmamış böylece Frizya ırkı saflığını korumuştur. Hollanda’da siyah-beyaz alaca sığırı yetiştiricilerini bir araya getiren Frizya soykütüğü derneği 1879 yılında kurulmuş ve daha önceki dağınık şekilde yapılagelmiş olan seleksiyon çalışmalarının düzenli ve bilimsel biçimde uygulanmasını sağlamıştır. Nitekim ırkın esaslı olarak bu ırkın gelişmesi bu derneğin kurulmasından sonra olmuştur. Hollanda’da hemen hemen bütün arazi ovalıktır. Bazı bölgelerde bu ovalar deniz seviyesinden daha da alçaktır.(Netherland=alçak ülke) buralarda geniş ve çok yüksek kalitede tabii çayırlar vardır. Hollanda’nın dünyaca ünlü sığırcılığı,kaynağını bu zengin çayırlardan almaktadır.

Siyah-beyaz alaca sığır ırkı anavatanı olan Hollanda sınırlarını çok önceleri aşarak dünyanın pek çok ülkesine yayılmıştır. Götürüldükleri ülkelerde birçok ırkın şekillenmesinde önemli katkıları olmuştur. Amerikaya ilk olarak 18.yy. sonlarında götürülmüş ancak esas ihracatı 19.yy ikinci yarısında 10,000 başlık sevkiyat olmuştur. Bugün Amerika’da bulunan soykütüğüne kayıtlı 2 milyona yaklaşan holştayn ineği varlığı genellikle bir asır önce yapılan bu ithalata dayanmaktadır.

Türkiye’de Yayılması
Türkiye’de sistemli siyah-beyaz alaca ırkı yetiştiriciliği 1958 yılında başlamıştır. O yıl Amerikadan 30 dişi ve 17 erkek holstayn dana getirerek Karacabey harasında holştayn sürüsü kurulmuştur. Bunlardan 11 boğa İstanbul,İzmir,Düzce ve Lalahan sun’i tohumlama istasyonlarına gönderilerek o yörelerdeki halk hayvanlarının melezlenmesine geçilmiştir. Böylece Marmara ve ege bölgesi bu ırkın ilk yayılma alanı olarak seçilmiştir. Sonraları Akdeniz bölgesinde holştayn yetiştirme alanına katılmıştır. Amerika’da 1958 yılında yapılan ithaller daha sonraki yıllarda Hollanda ve Almanya’dan yapılan ithaller izlemiştir. Bu ithallerin bir bölümüde özel çiftliklere yapılmış ve yapılmaktadır. Son yıllarda dünya bankası hayvancılığı geliştirme projeleri kontrolünde getirilen siyah-beyaz alacalarda özel yetiştiricilere dağıtılmakta ve kontrolü yapılmaktadır. Genellikle yetiştiriciler siyah-beyaz alaca ırkına sempati duymakta ve bu hayvanlara sahip olma isteği göstermektedirler. Nitekim batı Anadolunun çoğu yörelerinde saf yada melez siyah-beyaz alacalara rastlanılması bu isteği doğrulamaktadır. Halen bu ırkın 600 bini saf olmak üzere saf ve melezlerin sayısı, çeşitli yaşlarda 3.1milyon civarındadır.

Fiziksel Özellikleri
Holştaynlar sütçü yönünden yetiştirilen kültür sığır ırklarının en iri yapıya sahip olanlardandır. Bu ırkın Hollanda’daki tipleri etçi yapı göstermelerine karşılık Amerikadaki tipleri daha çok sütçü bir yapıya sahiptir. Hollandalı yetiştirici genel olarak erkek danasını besiye almak suretiyle ondan önemli bir para kazanır. Bu Amerika’da ise uzun yıllar yalnız süte önem veren bir seleksiyon uygulandığından holştaynlar daha çok sütçü beden yapısı göstermektedirler.

Holştayn sığırı tam bir sütçü kapasiteye sahiptir. Beden önden arkaya doğru yavaş yavaş genişlik ve derinlik artar. Baş asil ve zarif, deri ince ve yumuşak olup boyunda vertikal kıvrımlar yapar. Tüyler kısa ve parlaktır. Sağlam bir kemik yapısı vardır. Uzun ve belirgin süt damarları vardır. Memeleri şişkin ve büyüktür.
Holştaynlarda renk siyah-beyazdır. Bu renkler bedenin her tarafına dağılmıştır.

Fonksiyonel Özellikleri: Holştaynlar dünyada en iyi sütçü ırk olarak yetiştirilmektedirler. Irkın kendisini göstermesi için çok iyi bir bakım-beslemeye gerek yoktur. Amerikan holştaynları frizya holştaynlarına göre daha verimlidirler. Avrupa’da yıllık ortalama 5000 litre süt vermektedirler. Amerika’da ise 6000 litreyi aşmaktadır. Yağ verimi Avrupa’da 150 kg. Amerika’da ise 170 kg’dır. Türkiye’de yapılmış olan araştırmalarda saf siyah-beyaz alaca ırkının süt verimi 3000-4000 litre’dir. Bu verimin nedeni iklim den çok bakım besleme ıslahındandır.

TÜRK-ANAFİ projesi çerçevesinde İtalya’dan Türkiye’ye getirilen siyah-beyaz alaca ineklerin (3000 adet) yavrularının süt verimi 5506 litredir. Projenin yürütüldüğü illerde en fazla verimi 6247 litre olmuştur. Almanya’dan ithal edilen ineklerden Bursa, Kırklareli, Konya ve Samsun illerinde yetiştirilen 400 adet inekte süt verimi ortalaması 5400 litredir.